ناگفته هاي كريسمس
"كريسمس"، جشني كه هر ساله نويد آغاز سال نوي ميلادي را به جهانيان ميدهد، يك جشن مذهبي براي مسيحيان است كه در طول تاريخ خود، دگرگونيهاي بسياري را تجربه كرده است. آنگونه كه از تاريخ بر ميآيد، كريسمس در قرن چهارم ميلادي كه امپراطوري روم (بيزانس) بطور رسمي آيين مسيحيت را پذيرفت، در دنياي غرب رايج شد و به مرور زمان، نشو و نما گرفت . 
مورخان ميگويند اين جشن گرچه متعلق به مسيحيان است اما در اصل از ايران باستان و آيين "مهر" (ميترائيسم) گرفته شده و به همين دليل، با دي و شب يلداي ايراني همزادي و اشتراكات فراوان دارد. آنان در اين زمينه به اختلاف نظرهاي موجود بر سر سالروز ولادت حضرت عيسي(ع) استناد ميكنند و ميگويند كه بحث ميان بزرگان عالم مسيحيت و تاريخ نگاران درباره روز ميلاد آن حضرت چنان زياد است كه نميتوان در اين باره، روزي را مشخص كرد.
زمان "كريسمس" اكنون نيز ميان شاخههاي مختلف مسيحيت اعم از ارتدوكس ، كاتوليك و پروتستانها، متفاوت است و هريك، مبنايي را براي آن تعيين كردهاند گرچه همگي به سالروز تولد "مهر" (ميترا) - خداي پاكي- در ايران باستان نزديكند. آداب و رسوم كريسمس نيز در طول زمان دچار دگرگونيهاي بسيار شده است بهگونهاي كه ميگويند هديهدادن و شيرينيهاي متنوع و رنگارنگ آن در قرن نوزدهم ميلادي توسط تاجران يهودي در اروپا رايج شد. عده بسياري نيز معتقدند كه "بابانوئل"، شخصيت افسانهاي كه مسيحيان را در ايام كريسمس با هداياي خود، خوشحال ميسازد، در واقع از "عمو نوروز" ايراني الهام گرفته و در ابتدا، لباسي سبز بر تن داشته است. علت تغيير رنگ بابانوئل به لباس قرمز مشخص نيست و به همين دليل، امروزه عدهاي - به طنز يا جدي- معتقدند كه شركت كوكاكولا، چنين رنگي را به آن داده است. بابانوئل پيش از اين به كودكان هديه ميداد اما چند دهه است كه به لطف تبليغات دنياي مصرف، دادن هديه به بزرگان را نيز مد كرده است .
با وجود اين، برگزاري كريسمس در كشورهاي مختلف مسيحي بنا به سنت و رسم و رسوم آنان، تفاوتهايي نيز با يكديگر دارد.
كريسمس بار ديگر در حال نزديك شدن است و مردم براي جشن گرفتن تولد حضرت عيسي مسيح(ع) به كليساها ميروند. در اين دوران، به خصوص رايج است كه مسيحيان از دستورهاي حضرت عيسي(ع) پيروي ميكنند، اما چيزي كه به خوبي درك نشده، اين است كه مسلمانان هم حضرت عيسي(ع) را دوست داشته و به وي احترام ميگذارند، چرا كه او نيز يكي از پيامآوران خدا براي بشريت بوده است.
به نقل از سايت �مك هال�، شخصيت حضرت عيسي(ع) در اسلام، نقشي اساسي دارد و مسلمانان ايمان دارند كه خداوند، انجيل را به عيسي داده است، همانگونه كه تورات را بر موسي(ع)، زبور را بر داود(ع) و قرآن را بر محمد(ص) نازل كرده است. جالب است بدانيم، مسلمانان تا زماني كه به حضرت عيسي(ع) ايمان نياورند، مسلمان به شمار نميروند و اسلام، تنها ديني است كه بر مسيحيت گواهي داده است. همچنين اسلام، احترام خاصي نيز براي حضرت مريم(س) قايل است و در قرآن نيز سوره �مريم� به زندگي وي اختصاص دارد. زندگي عيسي مسيح(ع) براي مسيحيان و غيرمسيحيان واقعه مهمي است.
هم مسلمانان و هم مسيحيان ميتوانند درسهاي بسياري از كريسمس بگيرند، اما گاه به نظر ميرسد، اين جشن سالانه، پيروزي سمبلهاي شرك بر دين عيسي(ع) است و در اينباره اختلافي وجود ندارد، چراكه سمبلهاي گرفتهشده از دينهاي غيرخداپرستانه، تولد و درسهاي حضرت عيسي مسيح(ع) را تحتالشعاع قرار داده است اين اختلاط باعث اختلال در اصول اساسي مسيحيت مانند روحانيت، سادگي، فروتني، مهرباني و بخشندگي است.
كريسمس برههاي افتخارآميز از سال است، اما هر ساله چهره حضرت عيسي(ع) و آموزههاي وي بيشتر و بيشتر از اين مراسم رخت برميبندد. ولي به هر حال، نكته مثبتي هم دارد كه اگر نبود، روابط خانوادگي از انچه امروزه ديده مي شود بدتر بود و درواقع، تنها فرصتي است كه خانوادهها تلاش ميكنند، پيوندهاي شكستهشدهشان را ترميم كنند.
در جنگ جدايي دين از مدارس و دولت، كريسمس پيروزي بزرگي در بازگرداندن روحانيت به زندگي فرد است. واقعا خجالتآور است كه به جاي �كريسمس مبارك� از الفاظي مانند �تعطيلات مبارك� و �تبريكات فصلي� استفاده شود كه بيشتر ناشي از تمايلات تجاري است. انكار مسيحيت در جشنهاي كريسمس به هيچكس كمك نميكند. درواقع ما مسلمانان از وجود محتواهاي بيشتر مسيحيت استقبال ميكنيم و احترام خود را به روش خودمان و با برپايي جشن به حضرت مريم(س) و فرزندش نشان ميدهيم.
در حالي كه عدهاي ميكوشند تا مسلمانان و مسيحيان را از هم جدا كنند، ما با نيرويي جداييناپذير با يكديگر متحد ميشويم؛ نيرويي كه پيام �عشق�، �صلح� و �آموزههاي فراموشناشدني� حضرت عيسي(ع) بوده و از سوي پيروان هر دو دين پذيرفته شده است.
اين جمله فراموشناشدني است: �عيسي پسر مريم گفت: دنيا يك پل است، از آن بگذريد، اما خانهاي بر آن نسازيد. كسي كه به روز آخرت معتقد است، اميد به ابديت دارد، اما اين دنيا، تنها يك ساعت است. آن را در ستايش و دعاي خداوند براي آسايش در روزي ناديده بگذرانيد�؛ اين جملهاي است كه بر سردر بزرگترين معماري مسلمانان، مسجد ساخته شده توسط امپراتور اكبر در استان �آگرا� در شمال هند نوشته شده است.
چرا تولد حضرت عيسي(ع) در همه جهان جشن گرفته ميشود، به ويژه در آمريكا، اما پيام صلح و عشق وي تقريبا ناديده انگاشته ميشود؟
