اشعار دل انگيز از ويليام شكسپير
ياد ِ دوست
ويليام شكسپير
غزل شماره 29
هر زمان كه از جور ِ روزگارو رسوايي ِ ميان ِ مردماندر گوشه ي تنهايي بر بينوايي ِ خود اشك مي ريزم،و گوش ِ ناشنواي آسمان را با فريادهاي بي حاصل ِ خويش مي آزارم،و بر خود مي نگرم و بر بخت ِ بد ِ خويش نفرين مي فرستم،و آرزو مي كنم كه اي كاش چون آن ديگري بودم،كه دلش از من اميدوارترو قامتش موزون ترو دوستانش بيشتر است.و اي كاش هنر ِ اين يكو شكوه و شوكت ِ آن ديگري از آن ِ من بود،و در اين اوصاف چنان خود را محروم مي بينمكه حتي از آنچه بيشترين نصيب را برده امكمترين خرسندي احساس نمي كنم.اما در همين حال كه خود را چنين خوار و حقير مي بينماز بخت ِ نيك، حالي به ياد ِ تو مي افتم،و آنگاه روح ِ منهمچون چكاوك ِ سحر خيزبامدادان از خاك ِ تيره اوج گرفتهو بر دروازه ي بهشت سرود مي خواندو با ياد ِ عشق ِ توچنان دولتي به من دست مي دهدكه شأن ِ سلطاني به چشمم خوار مي آيدو از سوداي مقام ِ خود با پادشاهان، عار دارم.Reگفتگوي پنهاني
ويليام شكسپيرغزل شماره 146اي روح ِ مسكين ِ منكه در كمند ِ اين جسم ِ گناه آلود اسير آمده ايو سپاهيان ِ طغيان گر ِ نفس، تو را در بند كشيده اند!چرا خويش را از درون مي كاهي و در تنگدستي و حرمان به سر مي بريو ديوارهاي برون را به رنگ هاي نشاط انگيز و گرانبها آراسته اي؟حيف است چنان خراجي هنگفتبر چنين اجاره اي كوتاه، كه از خانه ي تن كرده ايآيا اين تن را طعمه ي مار و مور نمي بينيكه هر چه بر آن بيفزايي، بر ميراث ِ موران خواهد افزود؟اگر پايان ِ قصه ي تن چنين است،اي روح ِ من،تو بر زيان ِ تن زيست كن؛بگذار تا او بكاهد و از اين كاستن بر گنج ِ درون ِ تو بيفزايد.اين ساعات ِ گذران راكه بر درياي سرمد كفي بيش نيست، بفروشو بدين بهاي اندك، اقليم ِ ابد را به مـُلك ِ خويش در آور،از درون سير و برخوردار شو،و بيش از اين ديوار ِ بيرون را به زيب و فر ميارايو بدين سان مرگ ِ آدمي خوار را خوراك ِ خود ساز؛كه چون مرگ را در كام فرو بري،ديگر هراس نيست و بيم ِ فنا نخواهد بود.ترجمه: حسين الهي قمشه ايمنبع: كيميا 3
سايه هاي شگفتويليام شكسپيرغزل شماره 53تو از كدامين گوهريكه هزاران هزار سايه هاي شگفت،خود را در تو مي آويزند؟و اين چگونه تواند بودكه هر سايه اي را صورتيو هر صورتي را طرزي و طرازي ديگر مي بينم،و تو تنها يك چيز،و تو تنها يك ذات،و هر سايه اي را از تو نقشي ديگر؟اگر جمال ِ آدونيس را وصف كرده اند،مجملي از جمال ِ تو گفته اند؛و اگر چهره ي هلن را كه مجموعه ي زيبايي استبه تمام و كمال ستوده اند،شبحي ناتمام از جمال ِ تو تصوير كرده اند؛و اگر از بهار و تابستان سخن گويند،اين يك سايه ي حسن ِ توو آن يك سفره ي احسان ِ توست.ما تو را در تمامي صورت هاي قدسي مي شناسيمو در هرچه بديع و زيباست، نشاني از تو باز مي يابيم.اما در حسن ِ خلق و وفاي عهدنه تو به كس ماني و نه هيچ كس به تو مانـَد.انسان ِ بي آهنگويليام شكسپيرتاجر ونيزي، پرده ي پنجم، صحنه ي اولانساني كه در دلش نغمه و آهنگي نيست،يا از نغمه و آهنگ به وجد نمي آيد،شايسته ترين فرد براي هرگونه خدعه و جنايت و تجاوز و غارت است،روحش چون شب سياه و ملال انگيزو دلش چون شهريار تاريكي ِ تيره و ظلمانيست.چنين انساني را اعتماد هرگز نشايد.ياد ِ دوستويليام شكسپيرغزل شماره 29هر زمان كه از جور ِ روزگارو رسوايي ِ ميان ِ مردماندر گوشه ي تنهايي بر بينوايي ِ خود اشك مي ريزم،و گوش ِ ناشنواي آسمان را با فريادهاي بي حاصل ِ خويش مي آزارم،و بر خود مي نگرم و بر بخت ِ بد ِ خويش نفرين مي فرستم،و آرزو مي كنم كه اي كاش چون آن ديگري بودم،كه دلش از من اميدوارترو قامتش موزون ترو دوستانش بيشتر است.و اي كاش هنر ِ اين يكو شكوه و شوكت ِ آن ديگري از آن ِ من بود،و در اين اوصاف چنان خود را محروم مي بينمكه حتي از آنچه بيشترين نصيب را برده امكمترين خرسندي احساس نمي كنم.اما در همين حال كه خود را چنين خوار و حقير مي بينماز بخت ِ نيك، حالي به ياد ِ تو مي افتم،و آنگاه روح ِ منهمچون چكاوك ِ سحر خيزبامدادان از خاك ِ تيره اوج گرفتهو بر دروازه ي بهشت سرود مي خواندو با ياد ِ عشق ِ توچنان دولتي به من دست مي دهدكه شأن ِ سلطاني به چشمم خوار مي آيدو از سوداي مقام ِ خود با پادشاهان، عار دارم.گفتگوي پنهانيويليام شكسپيرغزل شماره 146اي روح ِ مسكين ِ منكه در كمند ِ اين جسم ِ گناه آلود اسير آمده ايو سپاهيان ِ طغيان گر ِ نفس، تو را در بند كشيده اند!چرا خويش را از درون مي كاهي و در تنگدستي و حرمان به سر مي بريو ديوارهاي برون را به رنگ هاي نشاط انگيز و گرانبها آراسته اي؟حيف است چنان خراجي هنگفتبر چنين اجاره اي كوتاه، كه از خانه ي تن كرده ايآيا اين تن را طعمه ي مار و مور نمي بينيكه هر چه بر آن بيفزايي، بر ميراث ِ موران خواهد افزود؟اگر پايان ِ قصه ي تن چنين است،اي روح ِ من،تو بر زيان ِ تن زيست كن؛بگذار تا او بكاهد و از اين كاستن بر گنج ِ درون ِ تو بيفزايد.اين ساعات ِ گذران راكه بر درياي سرمد كفي بيش نيست، بفروشو بدين بهاي اندك، اقليم ِ ابد را به مـُلك ِ خويش در آور،از درون سير و برخوردار شو،و بيش از اين ديوار ِ بيرون را به زيب و فر ميارايو بدين سان مرگ ِ آدمي خوار را خوراك ِ خود ساز؛كه چون مرگ را در كام فرو بري،ديگر هراس نيست و بيم ِ فنا نخواهد بود.شراب انگوريويليام شكسپيراتللو، پرده ي دوم، صحنه ي سومعجبا از مردماندشمني را از پنجره ي دهان به خانه ي خود راه مي دهندتا گوهر ِ عقل ِ آنها را بدزدد،و شگفتا از ما كه با شادي و دست افشانيورود ِ خويش را به عالم ِ حيواني جشن مي گيريم.
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳ مهر ۱۳۸۴ ساعت 16:1 توسط عضو هیات علمی
|